<3 @ # ———-

Sa gitna ng pag-uusap ng dalawang walang kuwentang nilalang:

A: So kamusta na ang iyong lovelife?

B: Zero.

A: Wow! Congratulations!! Am so happy for you, parekoy!!! At long last!!!!!

B: Ha?!?!?!?!?!!?

A:  Great improvement na yan! Kasi dati, kapag tinatanong kita, “Negative” ang parating sagot mo!

B:  Huh?!?!?  :O

 

<– |———-|———-|———|———-|———-|———|———-|———-|–>

-4         -3          -2        -1          0        +1       +2         +3        +4

 

So there goes love on the number line!

 

welGA(S)

Magiliw na sinalubong ni Pearl ang paparating na ama.  Pagpasok ni Mang Ferdie sa may gate ay hinawakan na Pearl ang kamay nito at magkasabay silang lumakad papasok ng bahay.  Gustong-gusto ni Pearl na maagang umuuwi si Mang Ferdie.  Hindi katulad dati na madilim na’y wala pa ang ama.  Ang pinag-iba lang, mas bugnotin  ngayon si Mang Ferdie.

Nagtanggal ng sapatos at medyas si Mang Ferdie.  Sumuot sa ilalim ng upuan si Pearl para ilapit ang tsinelas ng ama.  Pagkatapos ay walang imik na kinuha ni Pearl ang sapatos at inilagay sa likod ng pintuan.

Umupo si Pearl sa katabing upuan malapit sa ama. Pakuya-kukakoy ang mga paa habang nakatingin siya kay Mang Ferdie na naka-sando na lang ngayon. Ang polong hinubad ay nakasabit sa taas ng kinauupuan nito.

Napansin ni Mang Ferdie ang anak na nakatingin sa kanya. “Kumusta ang baby ko? Wala ka bang kalaro ngayon?”

“Ok naman po. Wala po sina Oying sumama sa nanay niya sa palengke.”

“Hayaan mo, malapit nang dumating si bunso. May makakalaro na kayo ni Nanay.” Ngumiti si Mang Ferdie sa anak.  Sabay tingin kay Me-Ann na naghahanda ng kanilang hapunan. Tatlong buwan na lang ay  manganganak na si  Aling Me-Ann ng kanilang pangalawang anak.

“Ang aga niyo po.” Nakangiting sabi ni Pearl sa ama.

“Oo, anak. May welga kasi sina Tatay sa pabrikang pinagtatrabahuhan. Kaya maaga ang Tatay umuuwi ngayon,” paliwanag ni Mang Ferdie.

“Ano po ang welga?” usisa ni Pearl.

“Ang welga, strike. May mga dalang placards at posters ang mga manggagawa,” sagot ni Mang Ferdie kay Pearl.  Hindi niya maintindihan kung bakit hindi niya kayang magalit sa pagtatanong sa anak gayong pagod at gutom na siya sa maghapong pagkabilad sa araw sa labas ng pabrika.

“Ano pong placards tsaka posters.”

“Katulad dun sa mga politiko na nangangampanya para iboto sila ng tao, yung mga nakasabit sa mga pader, sa mga kawad ng kuryente at yung nakalagay sa harap ng tindahan nina Tess,” sabi ni Mang Ferdie.

“Bakit merong ganon kayo?” tanong ulit  ni Pearl.

“Kasi kailangan naming ipaabot sa pamunuan na taasan kami ng suweldo.  Maliit kasi ang kinikita nina Tatay.  Hindi sapat para punan ang mga gastusin sa pamilya,” parang nabarahan sa lalamunan si Mang Ferdie.  Hindi na niya kayang ipagpatuloy ang pag-uusap nila ng kanyang anak.

Hindi maintindihan ni Pearl ang sinabi ni Mang Ferdie. Anim na taong gulang lamang si Pearl at hindi pa nag-aaral. Pero alam niya na may mabigat na dinadala ang kanyang ama, pati na rin ang kanyang ina.  Nakatitig lang si Pearl sa ama.  Ayaw na niyang magtanong pa.

“Halina na kayo at kakain na tayo,”  tawag ni Me-ann sa kanyang mag-ama.

“Tara na. Kain na daw sabi ni Nanay,” akay ni Mang Ferdie kay Pearl para maghugas ng kamay sa lababo.

Sa hapag kainan ay magkakaharap ang mag-anak. Dumakot na si Mang Ferdie ng kanin sa kanyang pinggan.  Kumuha rin siya ng ilang nilagang talbos ng kamote ay isinawsaw ito sa bagoong na may isang hiniwang hinog na kamatis. Gumaya si Me-ann at nilagyan din ng kanin at ulam ang pinggan ng anak.

Nakailang subo na si Mang Ferdie nang mapansin na nakapikit si Pearl. Kinalabit niya ito. Nang dumilat ay sinabi niyang, “Akala ko nakatulog ka.”

Ngumiti si Aling Me-ann kay Pearl, “Anong pinag-pray mo?”  Sa pakiwari ni Aling Me-ann ay Itinuturo siguro sa day care ang pagdarasal.

“Hindi po ako nag-pray,” sabi ni Pearl.

“Nakatulog ka ano?” natatawang sabi ni Mang Ferdie.

“Hindi po.  Iniisip ko lang na ham ang ulam. Katulad sa tv,” nahihiyang sabi ni Pearl.

Yumuko si Me-ann at ipinagpatuloy ang pagkain. Inabot ni Mang Ferdie ang pitsel at nilagyan ng tubig ang kanyang baso, saka siya uminom. Tahimik na ipinagpatuloy ang pagkain.

“Hmm matustantiya ang pagkain natin ano Tatay?” tanong ulit ni Pearl.

“Masustansiya, anong matustantiya.  Tsaka kumain ka na lang, huwag mong guluhin ang Tatay mo. Sige ka ikaw ang maiiwan dito, ikaw ang maghuhugas ng pinggan,” pagsasaway ni Aling Me-ann kay Pearl.

Binilisan na ni Pearl ang pagkain dahil ayaw niyang maghugas ng pinggan. Maliit pa siya at baka makabasag siya ulit ng pinggan.  Ayaw niyang magalit ang kanyang ina.

Pagkatapos kumain ay muling naghugas si Pearl ng kamay.  Si Mang Ferdie ay umupo na ulit sa sala at nagbukas ng tv habang si Me-ann ay nag-umpisang magligpit ng kanilang pinagkainan.

“Pearl, halika.  Nood tayo ng tv.  Palabas ang mga batang panday,” pag-aanyaya ni Mang Ferdie sa anak.

“Hindi po. Panday Kids po yan,” pagtutuwid ni Pearl habang papalapit sa ama.

“Oo nga pala. Pasensiya naman at hindi nakakapanood ng tv ang Tatay,” malugod na pag-amin ni Mang Ferdie sa pagkakamali.

Umupo si Pearl sa tabi ni Mang Ferdie. Inihilig ni Pearl ang kanyang ulo sa hita ng ama. Hinagod ni Mang Ferdie ang buhok ni Pearl. “I love you po, Tatay,” mahinang sabi ni Pearl.  Napangiti si Mang Ferdie, parang nawala ang lahat ng pagod at sakit ng kanyang katawan sa maghapon.

Pagkatapos maghugas ng pinggan ay naupo si Aling Me-ann sa tabi ng kanyang mag-ama.  Iniayos niya ang mga paa ni Pearl sa kanyang kandungan.  Bumalikwas si Pearl at hinalikan ang nanay sa pisngi.

Hindi maikubli ni Mang Ferdie ang kanyang damdamin. Mahigpit niyang niyakap ang kanyang mag-ina.

lagas

Matagal na pinagmamasdan ni Leo ang kanyang inang natutulog.  Paminsan-minsan ay umuungol ito.  Umuusal ngunit hindi maintindihan ni Leo ang kahulugan ng sinasambit ng ina.

Salitan sa pagbabantay sina Leo at ang kanyang mga kapatid. Tig-walong oras ang bawat isa sa kanila ngunit madalas ay nagpapang-abot ang kanilang mga relyebo.  Halos ayaw na ni Leo na iwanan ang ina ngunit kailangan din niyang umuwi at magpahinga, maligo at tingnan ang kanyang pamilya.  Malaking pasalamat niya kay Myra dahil ang kanyang asawa ang pansamantalang namamahala sa kanilang bahay at munting negosyo habang inaasikaso naman niya ang ina.

Medyo malakas ang andar ng bentilador sa kuwarto. Sapat upang maibsan ang tumitinding init ng panahon.  Pinawi ni Leo ang namumuong pawis sa mukha ng ina.  Bahagyang napakislot si Aling Ester.

Kumuha si Leo ng wet tissue at idinampi-dampi ito sa mukha ng ina.  Nang gumalaw at marahang tumagilid si Aling Ester, tumigil si Leo.  Inayos na lamang niya ang pagkakapuwesto ng malambot na unan at manipis na kumot.

Unti-unting dumilat si Aling Ester at inaninaw kung sino ang nasa silya sa tabi ng kanyang higaan.

“Leo, nauuhaw ako.” Gustong bumangon ni Aling Ester pero nahihirapan siya.

“Ma, huwag mo nang pilitin at baka mahilo ulit kayo.” Mabilis na ibinaba ni Leo ang binabasang lumang pahayagan at tumayo mula sa kinauupuan.

Kinuha ni Leo ang isang plastic cup at naglagay ng tubig mula sa pitsel galing sa ref.  Naglagay siya ng straw at dahan-dahang inilapit sa bibig ng ina.

Sumipsip ng konti si Aling Ester, tsaka tumigil at nagsabing, “Okay na. Salamat.”

Ngumiti si Leo. Inilagay niya ang nagamit na baso sa taas ng ref.  Naglagay si Leo ng konting petroleum jelly sa daliri at pinahiran ang mga nanunuyong bahagi sa bandang labi ng ina.  Nagkakasugat kasi kahit sa marahang paglilinis ng binasang panyo o malinis na face towel kapag natutuyuan.

“Sorry, Leo, ha at wala kayong kapatid na babae,” nangingilid ang luha ni Aling Ester.

“Si Mama talaga. Ang daming iniisip. Si Myra po, Ma, pupunta dito bukas dahil wala siyang pasok.  Isasama niya si Jane. Parang may anak ka na ring babae. At yung apo mo, si Jane, magiging doctor balang-araw.”

Hindi nakipagtalo ang ina, may lungkot sa mga mata.  “Alagaan mong mabuti ang iyong pamilya. Huwag mo silang pababayaan. Hindi ko na makikita ang paglaki ni Jane. Di ko na rin makikita ang kanyang pagdodoktor.”

“Kaya nga magpapalakas kayo, di ba? Mamaya kakain tayo ng manggang ani ni Tatay. Masarap yun. Matamis at malalaki pa. Gawin nating shake kung gusto niyo”  paglalambing ni Leo ngunit alam niya, at alam din naman ni Aling Ester, na hindi na rin nga tatagal ang buhay niya.  May taning na si Aling Ester. Tatlong buwan na lamang. Kumalat na kasi ang cancer cells sa buto at mahirap nang habulin ng gamot maski ng mga panibagong tuklas ng makabagong medisina.

Inayos ni Leo ang pagkakahiga ng ina sa kama.  Umupo si Leo sa tabi, at pinadaan ang mga daliri sa ulo nito.  Hanggang balikat na lang ang dati’y lagpas puwet na haba ng buhok ng ina. Kailangang ipaputol para hindi mainitan ang ina, at para hindi mahirapan sa pagpapatuyo ng buhok kung maliligo ito.

Ramdam ni Leo na gusto ng ina ang hagod ng kanyang pagsuklay gamit ang mga daliri.  Ngunit sa pagtaas ng kamay ni Leo ay may mga hibla ng buhok na sumama o sumabit sa kamay niya. Natigilan siya.

“Bakit?” marahang tanong ni Aling Ester.

“Wala po, Ma.”

“Naiiyak ka ba?  Hindi pa naman ako patay, ah,” sinusubukang magpatawa ni Aling Ester pero may pait ang mga katagang binigkas.

“Hindi po. Napuwing po kasi ako. Yung alikabok galing sa electric fan,” pagtatanggi ni Leo.

Nakita ni Aling Ester na pinagbubuhol ni Leo ang mga nalagas na hibla ng buhok sa kamay niya.  “Huwag kang mag-alala. Normal lang daw yan sabi ni Dr. Marquez.  Dahil sa mga gamot ko. Matapang daw kasi kaya ganyan,” paliwanag niya.

Pinipigil ni Leo ang pagluha at napalunok siya. Walang lumabas na salita sa bibig.

“Oo nga daw po,” sa wakas ay nasabi niya. Gumagaralgal ang kanyang boses. “Siguro po dahil din sa init ng panahon. Umaayon na rin po ang inyong katawan.” Hindi naiwasang mapabuntong-hininga si Leo.

Napaiwas ng si Aling Ester pero muling tiningnan si Leo. “Naalala ko noong maliit ka. Yung una mong gupit.  Ayaw mo pagupit noon. Pinilit kita. Dinala kay Mang Berting, dun sa kabilang kanto. Wala kang magawa. Iyak ka ng iyak. Kaya kita pinakalbo para dina mahirapan si Mang Berting.” Patigil-tigil si Aling Ester, napapangiti sa naaalalang lumipas.

“Opo, panay nga po ang tukso sa akin noon. Kalbo ang tawag sa akin sa school at maging ng mga kalaro ko sa mga kapitbahay,” pagtutuloy ni Leo sa kuwento ng ina.

“Pero panay ang shampoo mo kahit kalbo ka na. Inubos mo yung shampoo nung anak ni Pepe.”

“Ah oo. Si Karen po. Tumira nga po pala sila dito noon. Natatandaan niyo pa ha? Nasa States na po siya ngayon. Nakapag-asawa ng foreigner.”

“At panay lagay mo pa ng pomada ng lolo mo. Kaya ka napagalitan.” Natatawa na si Aling Ester.

“Haha at tinago nga ni Lolo. Hayun, yung lana sa garapon ang inilagay ko sa ulo ngunit nung malanggam ang ulo ko dahil sa natira palang latik, tumigil na ako.”  Masaya si Leo na sumasaya ang kanyang ina.

“Haha, sumunod panay gel ka na. Teka naka-gel ka pa rin ngayon?”

“Opo.”

“Maski semi-kalbo ka na?”

Tumango na lang si Leo. Gusto niyang ipagkaila na naka-gel siya maski semi-kalbo ang gupit niya.

“Kita mo, gusto mo rin palang ganyan ang gupit mo!”

“Presko po kasi.”  Nangingiting sabi ni Leo. Napansin ni Leo ang kumukonting buhok ng ina, sana’y naprepreskohan din ang kanyang ina.

Maya’t maya’y pumikit muli si Aling Ester para makapagpahinga. Nagdasal si Leo para sa tuluyang paggaling ng kanyang ina. Dinampian ni Leo ng halik sa noo si Aling Ester at binulungan malapit sa tenga nito, “Maraming salamat po, Ma.  Mahal na mahal ka namin.”

Hindi na napigilan ni Leo ang pagpatak ng luha sa kanyang pisngi. Pinunasan na lang niya ito gamit ang likod ng kanyang kamay habang pabalik siya sa kanyang upuan para ipagpatuloy ang pagbabantay.

abo

Abot-langit ang saya kapag ikaw ang kasama

Ngunit di makaporma dahil meron kang iba

Pero nung kayo’y maghiwalay, lihim akong natuwa

Habang sa balikat ko’y pinapawi ang luha

Best friends, yan ang turing natin sa isa’t isa

Ngunit sa  paglaon, na-develop na  yata

Itong damdamin naging pagsinta

Pa’no nangyari? Ewan ko ba…

Pinatahan kita,  pinayuhang limutin siya

Nang-iwan, nang-away, nang-ayaw: lintik siya

Dama ko ang iyong hinagpis at lumbay

Ngunit sa  loob ko, hindi ako mapalagay

Nahihirapan akong makita’t marinig kang malungkot

Nakapangalumbaba, umiiyak sa sulok

Nais na hangoin, minamahal  kong ikaw

Sa iyong kinasasadlakang daigdig na bughaw

Pahiwatig nitong pag-ibig na nagsusumigaw

Gusto nang ipaalam ngunit baka mabalahaw

Baka mawalang saysay ang pagkakaibigan

Kapag tunay na nararamdaman ay iyong malaman

Di ko na kayang maghintay pa’t baka si mokong bumalik pa

Muli kang bulagin, madala sa mga panlilinlang niya.

Di na titikisin ang damdamin, wagas na pag-ibig ay ipinararating

Aking dalangin na sana’y walang pasubaling tanggapin

Huwag sanang mabahala na ang pagkakaibigan baka masira

Kung ang pag-iibigan ay bigyang puwang, kahit isang tsansa

Wala namang masama na tayo’y mag-level up, at masayang magkapiling

Magmamahalan,  mag-iibigan, hanggang wakas, hanggang libing.

Lito

(Warning:  The following article is long and melodramatic.   If you got  the time, please continue reading.  However,  the theme may not be suitable for young audiences;  and adult  supervision is recommended.  Any similarity of events and  characters to real life is purely coincidental and not intended. Nonetheless, your views and insights to the story at the comment section would be greatly appreciated.  Thanks. -Taribong)

It’s  past   three   o’clock in the morning and i barely had sleep.  My whole body ached from the beating i had.   My right foot is swollen and it really hurts.  Pain overwhelmed me but the pain inside had been worse.

My wife lay fast asleep  beside me.   Her arms wrapped around my neck and her gentle snore filled our room engulfed  in darkness,  the only light came from the red dot of the television set on standby mode.

The past day had been frantic.  I just wanted it to pass and let it be just one damned normal day.  But,  the experience was indeed liberating.

For  almost  eight months, I have kept secret that one fateful afternoon i gave in to temptation with my sister-in-law’s  househelp in Cavite.  I knew Mariel had the hots for me;   I did not care at all and just shrugged it off.  My brother’s  widow  Elena had asked me to do their plumbing because their regular maintenance guy has gone abroad; i dutifully obliged.  Elena was  still  in the office, and my nephews  and nieces were all  in  school when i arrived;  only Mariel was  at home.

After i had accomplished my task,  i took off my shirt and used it to dry the dripping sweat from my body.   Then Mariel  suddenly embraced me and kissed me on the lips.   She was aggressive and dragged me to her room near the kitchen.   I reciprocated her advances.   I was careful not to explode inside her but she locked  her legs with mine.  The intensity of the moment prevented me from  pulling back and then it was too late.

Nobody knew of the incident except Mariel and me.  Tony,  Mariel’s husband, was off to Romblon for work  and had been away for two months when the incident happened.  It was only two weeks after that incident that Tony returned home.

Six weeks  passed  when i received news from Mariel  that she  is pregnant  with my baby.   Abortion was an option, but we were able to regain our composure and decided that Mariel proceed with her pregnancy.  Our tryst was repeated on three occasions while Tony was away, and Elena and her kids were also out of the house.  When Tony knew about Mariel’s pregnancy, he disowned the child in her womb; and he distanced himself from Mariel.

There was a time that i have been longing so hard for Mariel and i could not take her off my mind.  At one time,  I thought of leaving my family.   I felt Mariel loved me more than my wife Zeny did.    The love and  care  and carresses  that  Mariel showed me  only magnified Zeny’s inadequacies.  It seemed Zeny’s  affection lacked  fire,  her  flaws  were increasing  and  i was falling into the labyrinth of sin.

My wife had also complained about my indifference towards her at times,  i had argued with her and had belatedly told  her not to mind because it was just stress.    My close friends at the office also noticed changes in my behavior and i had to confide to them, if only to ease the burden on my shoulders,  and  pleaded   with them to keep it a secret as well.  I was able to save  extra income for Mariel’s   prenatal  check-ups and was also able to purchase baby’s  clothing and  feeding utensils.

Seven weeks before due date,  Mariel gave birth to a baby girl.  It was my father (who also lived in their neighborhood) who brought Mariel to the hospital.  When my father saw the child, he sensed something but never confronted Mariel.  After i learned  Mariel’s delivery,  i hurriedly excused myself from the office to  see her and the baby.   When i got there, i got some scolding from my father and i eventually admitted to the deed.  He advised me to take care of the child and face the consequences.

As  the day passed,  the tension grew and my burden became heavier.  The  newborn needed to stay at the  ICU.   The expenses were growing by the hour for the rental of the incubator.  I could not be with Mariel or the baby,  and i feared i would not be able to sustain their needs any longer.   Besides,  my work at the office is badly affected. My attention was divided by my worries. Worse,  my acts would not be a secret any more.

The following day was my birthday and i celebrated it without fanfare.   My family noticed that i was not my usual self but i just told them to just let it pass.  I had a terrible headache and was  thinking about my newborn child,  Mariel,  my family,  my Zeny, my kids.  What if Zeny found out?   Would my kids be able to accept their newborn half-sister?  My mind was in circus and i had to seek solace from the advices of my friends no matter how irritated they may have already been with me.  The best advice they had for me was  to confide everything to my wife and bravely face the consequences.  They warned it would be hard but then i must.  After all,  the truth would set me free.

Yesterday, i had my breakfast and was about to leave for office but i know i would not be able to work well for the day.  I decided to stay put.  My two kids have gone to school and only the third one was left behind.  I asked him to  go play outside as Mommy and i have to talk about something important.

After my son left, i approached Zeny and told her i have something to tell her and that i was asking her forgiveness for the sin i have committed, that i was very sorry for  what i had done and that i would  never do it again.

Zeny said she already sensed something was wrong even before i opened my mouth and immediately asked if it was Mariel.   I answered  yes and  Zeny became  angry and a barrage of questions came by.   She became furious.  She was crying and screaming at the top  of  her voice.   She was scolding,  berating me why i had done her wrong.   I also began to cry. I calmly and humbly told her everything she wanted to know.

Question after question  the blows came, one after another, and I took them all.  And wow,  they really hurt.  On the face, on the neck, at the chest, at my arms, at my back.   Zeny hit me hard: open-fisted, close-fisted.   She pinched, she punched,  she kicked.  I could only embrace her but she struggled.  I could not fight back, I could only parry her blows.  Then she got the big tape dispenser on top of our children’s  cabinet and  threw it at me.  It fell on my right foot and the sharp edge  struck near my big toe.  Blood  spilled from  the wound but i could not complain.  I know it was  my fault.

When my wife was tired  from the beating she threw at me,  she tried to  compose  herself  and went to the telephone.   She had  a very long conversation with her best friend who it turned out also had a similar experience with her husband.   They talked for three hours.   I could only stay seated at my seat at the dining table,  faced down.  When my son came back,  i prepared  his meal and prepared him for school.

The telephone conversation pacified Zeny.  After  she put the handset down, i approached her and hugged her.   I told her, I was very sorry and assured her,  i would never do it again. She embraced me back and i kissed her passionately.  Reluctant at first, Zeny eventually gave in and kissed me in return.  What transpired next was the best sex we’ve  ever had.   We were exhausted and after a brief  rest,  we  hurried to a nearby carinderia where we each finished double meals in record time.   By then, I knew everything will  be okay.

Last  night,  as  we  lay on our bed,   my wife again started to question me and asked for details of the affair.  I told her i have already told her the truth.   Tears were again falling on our cheeks.   We slept crying in each other’s  arms.

I awoke in the middle of the night and could not get back to sleep.  I was staring at the darkness of our room.  The memory of all that happened were flashing back to  me.   I was thinking about what i have done to Mariel, my newborn, my Zeny, my kids, my family.  I could hear the beating of my heart.  It beats for my family.  It beats for Zeny.

I heard the rooster crow from the house of  our neighbor Mang Utoy.   Slowly, light crept into the room.  A  new day has begun.

emo (tanaga)

(The Tanaga is a type of short Filipino poem, consisting of four lines with seven syllables each with the same rhyme at the end of each line — that is to say a 7-7-7-7 Syllabic verse. – http://en.wikipedia.org/wiki/Tanaga.)

Hangin ay malamig na

Mga gabi’y mahaba

Laging nasa isip ka

Puso ay nagdurusa.

Miss na miss  kita lagi

Luha  sa  mga  pisngi

Hindi maitatanggi

P’ano nga ba nangyari?

Handog mong saya’t galak

Ay maraming salamat

Ang pag-ibig kong tapat

Sa panahon lang salat.

Nagkaroon ng saysay

Ang  aking abang  buhay

Aking ipinagnilay

Bakit  nagkahiwalay?

Anong hatid na aral

Kasawiang kaytagal

Puso ba’y napapagal

Kahit tapat magmahal?

Sa pagsubok na ito

Kirot ay magugupo

Pangarap ma’y naglaho

Puso’y dapat matuto.

Dasal  na aking  sambit

Pasang kirot,  mawaglit

Sintang tunay, makamit

At sa langit, bumalik.

(more…)