hugis at bilang (at isang panawagan)

Pagkatapos mananghalian sa bahay ng isang ka-meeting ko kahapon ay napagpasyahan ko nang magpahatid sa Megamall.  Pinag-iisipan ko pa kung pupunta pa ako sa opisina o didiretso na lang pauwi.  Higit na nakalalamang ang huli dahil bumabagyo.  Pabugso-bugso ang buhos ng ulan at lumalakas ang hangin.  Sarap damhin ang hampas ng malamig na hangin sa pisngi at ang dampi ng mga patak ng ulan.

Magkatabi kami sa likod ni Enzo, limang taong gulang.  Yung nanay ni Enzo ang nasa harap ng manibela, katabi niya ang lolang naaantok at pilit nilalabanan ang nagbabadyang pag-idlip.

Magulo si Enzo. Pasirko-sirko sa upuan.  Nakita niya ang maliit na Pikachu at pinaglaruan.  Nakita ang nakapatong na laruang daga at pinaglalambitin, minsan nilalagay sa aking kamay at sa aking ulo.  Hiniram ko ang elastic na daga at dinadampi ko ang nguso nito sa katawan ng bata.  Pasirko-sirko pa rin si Enzo sa kinauupuan maski sinasaway siya ng ina at lola.

Kinuha ko ang dalawang gomang nakapulupot sa folder na nasa loob ng aking bag.  Sinubukan kong turuan siya gumawa ng star para matigil siya sa pagsisirko.  Nahihirapan siya dahil maliliit pa ang mga daliri at hindi makontrol ang pag-ikot ng goma. Kung kaya, napunta kami sa tanungan kung anong hugis ang ipinapakita sa kanya.

Bong:  What shape is this?

Enzo: Circle.

Bong: Very good.   Pero pag pahabang ganito, nagiging (si Enzo ay nakatingin lang)….Oblong (nangiti ang bata). O eto, anong hugis?

Enzo:  Square.

Bong:  Galing ah. O eto naman?

Enzo:  Rectangle.

Bong: Ayos hehe. Gimme five!

Malakas ang tunog ng paglapat ng mga palad namin. Halatang nagugustuhan ng bata ang laro.

Bong:  Eto, anong shape ito?

Enzo:  Triangle.

Bong:  Ano naman ‘to?

Enzo: Danamond.

Bong: Diamond. Da-ya-mond. Diamond. Sabihin mo nga ulit?

Tatlong beses na danamond pa rin ang sabi ni Enzo. Nakuha rin niya sa wakas ang tamang pagbigkas sa diamond.

Bong: O heto ulit.  Ano ito?

Enzo: Triangle.

Bong: Ano naman ito?

Enzo:  Rectangle.

Bong: Rectangle nga. Pero may ibang tawag pa sa kanya. Isa siyang, trapezoid. Sabihin mo nga?

Nakuha ni Enzo na bigkasin ng tama ang trapezoid. Natuwa ako sa kanya habang ang lola at ina ay nahalata kong nakikinig sa aming usapan.

Bong:  Ang trapezoid ay parang rectangle din.  Yung triangle kanina, tinapyas ang ulo; at ang natira sa ilalim ay ang trapezoid, parang rectangle na nakabukaka.

Natawa si Enzo sa nakabukaka. Inulit pa niyang sinabi “Nakabukaka. Trapezoid.”

Bong:  Eto, ano naman ito?

Enzo:  Diamond.

Bong: Ayos na ang tawag ah.  Diamond nga!  Pero may isa pang tawag sa diamond:  rhombus.

Enzo:  Rhombus.

Bong:  Tama, rhombus.  Heto, ano ulit ito?

Enzo: Star.

Bong: Tama! Galing ah.

Gusto ko pa sanang sabihing ang star na iyon ay isang decagon, pero tumitingin sa rear view mirror ang lola, baka hambalusin na ako ng payong na nakalagay malapit sa handbrake. Tumigil na lang ako at bumalik sa pagsisirko sa upuan si Enzo.

Bong: Marunong ka bang magbilang?

Enzo: Opo. One, two, three, four, five……

Patuloy sa pagbilang si Enzo, hanggang sa umabot ng …

Enzo: …twenty-six, twenty-seven, twenty-eight, twenty-nine, twenty-ten!

Natawa ako. Nadali ni Enzo ang taribong!

*            *            *

Kaibigan, meron lang po sana akong hiling kung iyong mamarapatin.  May malapit akong kaibigan na halos magkapatid na ang aming turingan, nangangailan lang ng konting tulong. Heto ang mensahe niya:

This is Atty. Jewel Bulos.  Friend, I am organizing relief assistance/operation for the benefit of my townmates in Burgos, Isabela.  Grabe po ang pinsala sa aming mga bahay at palayan sa Burgos.  I will be grateful for your donation in cash or in kind.  You can also deposit it at: Metrobank SA# 2343234197224.  Please fax the deposit slip at 893-8970.  Thank you so much.

Malayo po ang mararating ng anumang tulong na maibibigay ninyo.

Maraming, maraming salamat po muli.

Lubos na gumagalang,

Bong Tari

*           *            *

Update:  The Burgos Isabela Relief Operation was a huge success.  Thank you everyone!!! 😀

 

sANtINO

Hapo.  Pagod.  Puyat.  Ganyan ang mga nararamdaman ko sa nakalipas na dalawang araw.  Dahilan kung bakit paminsan-minsan ay sumasakit ang ulo, at wala ring ganang kumain.

Sabado na ngunit kailangang  pumunta ng opisina.  Dalawang araw ding naantala  ang aking mga gawain dahil kailangang asikasuin ang ilang mga bagay sa labas na nangangailangan ng agarang atensiyon at aksiyon,  na bagamat  ginawa ko ang kaya ko,  hindi  ito naging  sapat dahil sa bagal ng sistema at sa kupad ng  mga namamahala sa sistema.

Nakapanlulumo.  Katulad sa sitwasyon ni Padre Sinnott, ang paring dinukot sa  Pagadian ng hindi-pa-nakikilalang pangkat,  hindi malaman kung saan at kung paano simulan ang pagsagip.  Idinaan na lang ang  mga pakiusap sa tri-media para sa tulong ng kinauukulan, nanghihikayat ng mga panalangin para sa maayos na  kalagayan ng pari, na hindi siya sasaktan at agad na mapabalik.  Kagaya ng mga nag-aalala sa  pari, idinadaan ko na lang sa dasal na sana ay matapos  na ang mga problemang kinakaharap.

Pilit kong iwinawaksi sa isipan ang mga katanungang walang kasagutan.  Pilit tinatanggap ang pagkakaiba ng reyalidad sa ideyalismo.  Pinipilit kong ipahinga ang aking pagal na katawan. Pinipilit labanan ang antok para hindi makatulog sa tren (baka kasi pumailanlang ang atungal ng baka kapag nakatulog ako).  Maski sa konting panahon lang.  Maski mula North Edsa hanggang Magallanes lang.

Ayos na ang aking pagkakaupo sa gitnang bahagi ng tren.  Ipinaghehele na ako ng malamig na hangin mula sa  aircon.  Ngunit panandalian lang iyon, dahil sa Quezon Avenue station,  pumasok sa  tren ang isang mama na may kasamang bata.  Umupo sila sa pangatlo at pang-apat na puwesto mula sa akin.

Listo ang bata at maraming tinuturo sa mga nakikita  niya mula sa salamin ng tren.  Nagiging maingay na siya.  Ipinikit ko ang aking  mata.  Pilit ibinabalik ang ginhawang  kanina lamang ay tinatamasa ko pa.

Nag-umpisang kumanta ang bata. Iba-ibang bersiyon ng kanta. Iba-ibang tono ng iisang kanta.  Paulit-ulit.  Nakakairita sa pandinig.  Gusto kong pagsabihan ang kasama ng bata sawayin ang  bata, pero hindi ko ginawa.  May mga mas malapit sa kanila, na higit pang dapat mairita kaysa sa akin.

Sa daigdig ang buhay ay ganyan
Mayroong ligaya at lumbay
Maghintay at may nakalaang bukas

Ang iyong pagdaramdam
Idalangin mo sa Maykapal
Na sa puso mo ay mawala nang lubusan

Sa buong biyahe ko sa tren, yan ang napapakinggan ko.   Sa pagdaan sa bawat istasyon ng tren,  mas madaming sumasakay kaysa sa bumababa. Napupuno na ang tren, pero sige pa  rin sa pagkanta ang bata.

Wala pa ring sumasaway sa kanya.   Pinakinggan ko na lang.  Siguro nga’y may mensahe sa akin sa kanta.  Ganito ako nakapagpahinga,  may background music.

Maya-maya, sabi ng bata sa kasama, “Alam mo, Papa, noong wala  ka pa, noong kami pa lang ni Mama; hindi pa kayo kasal ni Mama.  May iniregalo si Mama sa akin na PSP, may laro dun na monster.  Gwerrrr!!”

Minulat ko ang aking mga mata, sinulyapan ko ang mama, mga 20-25 years old lang siya at ang bata, mga 6-8 years old lang din.  Ah, ang kainosentehan ng bata…  Ang  kamusmusan nga  naman, hindi alintana ang gulo ng mundo, at ang kanya-kanyang drama sa buhay…

Tuwang-tuwang bumaba ang mag-ama sa Ayala.

Pilit kong tinutumbasan ang kanilang saya nang  bumaba ako sa Magallanes

(Ngayon ko  lang napagtanto, pagkalipas  ng  tatlong araw,  habang sinusulat ko ito, at hinanap sa google,  na  ang inaawit ng bata  ay ang theme  song ng “May bukas pa”.  Malay ko ba?!  Hindi nga ako nakakapanood ng teledrama, eh.  Hehehehe) (more…)