gasolina: alab sa lamig ng kapaskuhan

Padabog na dumaan si Gia sa harap ko sa gitna ng aking panonood ng tv.  Bumubulong-bulong siyang tumakbo sa kuwartong nasa itaas.

“Anong problema nun?” baling ko sa kanyang ina na kasalukuyang naglalagay ng mga pinggan sa hapag-kainan.

“Hindi binigyan ni Jojo ng pambili ng dagdag na regalo,” sagot ni Gina  habang iniaayos ang mga kutsara’t tinidor sa bawat pinggan.

“Magkano ba hinihingi? Bakit may dagdag pang regalo? Kulang?” makulit kong usisa.

“Sandaan. Kulang pa daw yung ipanreregalo niya.” Tumalikod na si Gina para kumuha ng tubig sa loob ng ref.  May lungkot sa kanyang tinig.

Hindi ako komportable sa asal ng pamangkin ko.  Wala siyang karapatang magdabog lalo na’t nakikita naman nilang magkakapatid ang pagbabanat-buto ng kuya ko sa kanyang trabaho.

Sinundan ko si Gia sa kuwarto.  Nakahiga ito sa kama.  Nakapikit at hindi pa ito nagpapalit ng suot na uniporme. Tinabihan ko siya sa kanyang pagkakahiga.

“Ano bang problema?” tanong ko.

“Iiiih. Tito naman eh.” Pagsasaway ni  Gia sa aking tanong.  Bumaluktot siya’t tumagilid patalikod  sa akin.

“Alam mo, ang pasko ay pagbibigayan ngunit hindi ito tungkol sa halaga ng ibinibigay.  Ang mahalaga ay kung taos-puso ang pagbibigay. Magbibigay ka nga, masakit naman ang loob mo o nakasakit ka pa sa iba.  Mas maigi pa sigurong huwag na lang magbigay kung ganoon.”

Tahimik na nakikinig si Gia.

“Noong bata pa kami, noong panahong mababa pa ang presyo ng gasolina at gasera ang gamit na pang-ilaw sa gabing madilim… kuntento na kami sa pretzels at choco mallows na regalo, maski pare-pareho lang kaming magkaklase ng exchange gifts.”

Nagtawanan kami ni Gia sa huling sinabi ko.

“Kunwari magreregalo ka ng maliit na salamin bilang regalo, maghanap ka na lang ng magandang quotation o gawan mo ng patok na mensahe ang pagbibigyan mo. Pwede mong isulat sa gift wrap na ‘Tuwing pagmamasdan mo ito, makikita mo ang isa sa pinakamagandang tao sa mundo.’ Mas maa-appreciate pa yun.  Kumbaga may personal touch. ”  Nangingiti kong dagdag.

“Hala naman si Tito, pambobola naman iyon. Parang nagsisinungaling pa ako kapag sinulat ko ang ganon.”  Hindi napigil ni Gia ang kanyang pagngiti.

“Tumayo na kayo riyan at kakain na. Bong. Gia.” Tawag ni Gina na nasa bukana na rin pala ng  kuwarto.

Sumunod kami kay Gina at sama-sama naming pinagsaluhan ang naihandang hapunan.

KINAUMAGAHAN, binigyan ko si Gia ng isandaan bago siya pumasok ng paaralan.

“Regalo ko ito sa iyo.  Ikaw na ang bahala kung papano mo gagamitin. Puwede mong ibili ng anumang kailangan o gusto mo para sa sarili mo.  Pwede ring ipambili mo ng panregalo sa nabunot mo.”

“Salamat Tito.”  Kinuha ni Gia ang pera at tumakbo na para pumasok sa eskuwela.

Iginagalang ko kung anuman ang pasya ni Gia sa perang kanyang tinanggap.  Umaasa rin akong may natutunan ang pamangkin ko sa pangyayaring ito: kung hindi man ngayon ay balang-araw sa bawat pagkakataong mababasa niya ang akdang ito.

***                                                         ***                                                         ***

Ang pagbibigay ay hindi tungkol sa pagtutumbas ng halaga ng bawat regalong natanggap.  Kung magkaganon, barter ang magiging kalalabasan nito at hindi pa natin lubusang naintindihan ang diwa ng pasko.  Mula sa payak na pagkapanganak ng Mesiyas sa sabsaban ay umusbong ang kanyang kadakilaan.  At ang kadakilaang iyon ay hindi dahil sa karangyaan o estado ng buhay.

Hindi natin mapapantayan ang pag-aalay ni Hesus ng sariling buhay sa sangkatauhan.  Pinagtagumpayan niya ang kamatayan sa kanyang muling pagkabuhay.  Hindi man natin lubos na maarok o matanto o maunawaan ang kabigha-bighaning himalang ito, marahil ay sapat nang malaman nating tayo’y Kanyang iniligtas.

Katulad ng kaning ating pinagsasaluhan, nabusog man tayo’y bihira man nating maisip ang hirap at pawis ng mga magsasaka sa pagtatanim, pag-aalaga, pag-aani, pagbibilad at pagkikiskis.

Hindi na rin natin iniintindi ang tagal ng panahon at prosesong pinagdaraanan ng gasolina upang magamit natin sa iba’t ibang paraan para sa pagtataguyod ng ating buhay.

Hindi na natin kailangang ungkatin pa ang nakaraan ng isang tao… Sapat ng tayo’y naririto’t nagpapatuloy sa pagharap sa mga pagsubok ng buhay at nagsisikap para sa isang magandang bukas.  At yun ang mahalaga.

Nawa’y mapagliyab natin ang gasolina sa bawat isa: ang pag-asa, ang pagmamahalan, ang pag-ibig.

***                                    ***                               ***

Para sa 1TB Portable Hard Drive bilang pakikiisa sa pagdiriwang ng The Gasoline Dude’s 4th Blogversary!

At para sa lahat ng dumaan, dumalaw, nagbasa at naging bahagi  ng munting pitak na ito sa blogosperyo, maraming, maraming, maraming salamat at masaganang bagong taon para sa ating lahat! Mabuhay!!! 😀

REPOST: puga(s)

Hunyo 12, 2010

Mahal kong Cora,

Kumusta ka na? Sana ay parati kang nasa mabuting kalagayan. Maayos naman ako dito maski papano.

Ipagpaumanhin mo na ngayon lang ako nagkaroon ng lakas ng loob na sumulat pagkaraan ng halos isang taon.  Sana ay humupa na ang iyong galit at hinanakit sa akin.

Hindi na ako magpapaliwanag.  Mas lalo lamang lalalim ang mga sugat na marahil ngayo’y naghilom na.

Mabagal talaga ang takbo ng katarungan dito sa atin.  Gayunpaman, nagpapasalamat pa rin ako na madidinig ang aking panig sa takdang panahon, hindi katulad ng kay Hesus na dinakip at pinarusahan kaagad na hindi man lang binigyan ng pagkakataong ipagtanggol ang sarili.

Narinig ko lang yung kuwento kay Hesus. Iba’t ibang relihiyon kasi dito.  Si Omar, limang beses magdasal kada araw; hindi ko kaya yon.  Si Iking, hindi naniniwala sa Diyos.  Anu’t ano pa man, natututo kaming igalang ang kanya-kanyang pananaw sa buhay.

Dalawampu kaming nagsisiksikan sa loob ng masikip, mainit at amoy-pawis na silid na de-rehas.   Kami nga’y naging mapagtimpi at mapang-unawa sa ugali, kaisipan at damdamin ng ibang tao. Mas lalong magiging masaklap ang aming kalagayan kung hindi kami magbibigayan.

Ngayon ko lang napapahalagahan ang pagiging malaya.  Bilanggo nga ako ngunit hindi ang aking diwa.  Taglay ko ang kamalayang malaya.

Sa pagkakasadlak ko dito, nakakapagmuni-muni ako at pilit na binubuo ang aking pagkatao. Magsisikap akong ipasa ang pagsusulit na magtatakda sa antas ng aking kakayahan para makatungtong sa kolehiyo.  Balang-araw matutupad rin  ang ating mga pangarap at maipagpapatuloy natin ang masayang nakaraan…

Ngunit aminado akong maraming maaaring mangyari dahil sa ating pagkakalayo.  Kung darating ang pagkakataon, hindi kita pipigilang magmahal sa iba.  Karapatan mo ang maging maligaya.  At magiging masaya ako na ikaw ay magiging masaya.

Sa ngayon, hayaan mo muna akong manatiling bihag ng iyong pag-ibig.

Umaasa at labis na nagmamahal.

Jake

P.S. Ibon man may layang lumipad (Kailan kayang ang ibon ko’y sa iyong pugad muling mapadpad)

Published on: Jun 12, 2010 @15:39

*Repost para sa pagdiriwang ng ika-anim na taon ng pagsusulat ni Gillboard sa blogosperyo.

REPOST: basag sa maalinsangang gabi

Putok na naman sana ang bibig ni Miriam kung hindi  siya mabilis na nakailag sa suntok ni Dante.  Lasing ulit ito at mabibigat ang mga kamay. Kaya naman limang beses nang nakunan si Miriam.

“Ang tagal-tagal mo. Bilisan mong ihain ang dala mo. Maligo ka na rin,” bulyaw ni Dante.

Pinipigil ni Miriam ang poot sa asawang tatlong taon nang walang trabaho.  Kinamumuhian niya ang marahas na pakikipagtalik, lalo na kung sinasakal siya hanggang sa malapit na siyang mawalan ng ulirat.

Ibinuhos ni Miriam ang mga pakete ng  durog na paminta at arsenic sa dalang pansit.  Nilagyan din niya ito ng kalamansing may hiwa sa gitna saka niya inihain sa asawa.

“Magpapahangin lang ako,” sabi ni Miriam.

Mabilis ang mga hakbang ni Miriam palabas ng bahay.

Kakaiba ang siphayo ng hangin maski na galing sa mga tambutso ng mga humaharurot na sasakyan.

Published on: Apr 5, 2011 @ 16:46

*Repost para sa pagdiriwang ng ika-anim na taon ng pagsusulat ni Gillboard sa blogosperyo.

REPOST: isang bugtong

Ako ay kasama sa pagsilang ngunit hindi sa kamatayan.

Ako ang pasimuno sa galak ngunit naglalaho sa halakhak.

Taglay mo ako sa bawat guhit ng iyong timbang.

Nasa piling ako ng gabi ngunit wala sa karimlan.

Wala ako sa araw pero sa liwanag ako ay matutunghayan.

Doble man ako sa galing, salat ako sa husay

Ako ay nasa hugis at hubog ngunit wala sa anyo at kulay.

Wala ako sa dulo o umpisa; pero sa gitna ako ay nangunguna.

Ako’y nasa gawa. Wala sa isip at sa salita.

Ang sagot, alam mo na ba?

Published on: May 24, 2011@ 12:24

*Repost para sa pagdiriwang ng ika-anim na taon ng pagsusulat ni Gillboard sa blogosperyo.

REPOST: ssdd.2

After a day’s work, I try to catch the last northbound rides of the Metro Rail Transit to get home and sometimes, I would drop by SM supermarket just minutes before its closing. Last Wednesday, I rushed to the supermarket to buy a sandwich spread, condensed milk and some garbage bags to be used in an experiment. I felt an awkward sadness that Christmas carols were already being played.

While I was at the milk rack, my beautiful next door neighbor saw me and said, “Oh, Kuya! Ikaw pala. Masarap ‘to, ilalagay sa Graham crackers tapos papalamigin sa ref…” The television advertisement was playing in my mind as she held a can of Nestle cream.

I nodded and smiled at her, and courteously excused myself. She smiled back and went on with her cheerful shopping. She might have already nicknamed me Interruptus for the several times that she had broken her intimate embraces with her boyfriend while at the terrace when I arrived late at night and passed by them.

When I got to the apartment, I was behind my second door neighbor who yelled to her boyfriend “Hello sweetheart” as she entered their unit. I passed by the third door where the lady I saw at the supermarket resides, her boardmates who are also a couple are having their dinner.

When I reached my pad, I opened the door and called out, “Honey, I’m home!” Just like in the movies…

After I put the sandwich spread and condensed milk in the refrigerator, I hurriedly jumped to bed, kicking my shoes off and snuggled under the sheets…

In a modulated voice, I ordered “House, aircon ON. 16 degrees Celsius. 5 hours.”

Published on: Sep. 15, 2011@ 22:06

*Repost para sa pagdiriwang ng ika-anim na taon ng pagsusulat ni Gillboard sa blogosperyo.

REPOST: nang sumaklob ang maitim na ulap

“Ano bang problema’t kanina ka pa walang gana, walang kibo. Nakakapanibago,” pagsusuyo ni Claire.

“Kaya ko ‘to.  Steady ka lang,” bulong ni Mike matapos ang malalim na buntunghininga.

“Putangina! Paano kita matutulungan kung hindi ka magsasalita?”

“Di mo rin maiintindihan.”

Tiim-bagang sinuntok ni Mike ang kanilang kinauupuan. Nabiyak ito’t bumagsak silang dalawa.

Nangingiti si Claire; hindi niya itinuloy ang akmang pagtayo nang makitang nasalampak pa rin si Mike.

“Oo, puta’ng ina ‘ko! Sa pagpuputa niya ako napalaki. Maysakit siya ngayon, cervical cancer, Stage III…

“… At nagputa rin ako… sa boss, para makuha ang promotion last year…

“… Last week, nag-resign si Ma’am Andrea. Akala ko, dahil sa diabetes. Yun pala, komplikasyon dahil HIV+….

“…Kanina ko lang nalaman… Natatakot ako, Claire….”

Napahagulhol si Mike.  Niyakap niya si Claire.

Hindi napigilan ni Claire ang sarili na umiyak.

Hindi niya alam kung paano mapapatahan si Mike.

Hindi niya alam kung paano papatahanin ang sarili.

Published on: July 15, 2011 @16:22

*Repost para sa pagdiriwang ng ika-anim na taon ng pagsusulat ni Gillboard sa blogosperyo.

6 hours

work          abroad         love

thirst           river          bath

sex           union           labor

count          prize          share

travel           castle           stay

pox             duos             tabs