earth hour

Last Saturday, I went to buy a broadsheet to bide my time. The couple selling newspapers, Mang King and Aling Rea, greeted me with their wide smiles. The national dailies and local tabloids were neatly arranged on a piece of plywood on top of an old, unsteady table at the corner of the street. When I got my copy of the Inquirer, I handed to Aling Rea my twenty-peso bill and then slightly waved to her, a handsignal I made to mean that I want her to keep my change. Aling Rea understood and she smiled showing her sturdy but wide-spaced teeth.

I was about to leave when Mang King asked me, “Ilang taon ka na, Bong?”

“32 po” was my immediate reply but soon realized that I had turned 32 two years back.

“Ah, kasing-edad mo lang pala yung pangatlo kong anak,” Mang King said as he began to nibble on his pandesal. He looked at his wife and gave her the other pandesal from a small paper bag which he later crumpled and dropped to his right foot.

Before Aling Rea took a bite on her pandesal, she asked, “Wala ka pang asawa, Bong?”

“Wala pa po.” I answered back, shaking my head.

Aling Rea hastily replied, “Katulad din ng mga anak namin. Matatanda na, ayaw pa magsipag-asawa…”

I mustered an even bigger smile as I headed back to our third-floor apartment. Thoughts came rushing in: perhaps their children fear the responsibility of having families of their own; perhaps their children fear that they won’t be able to provide and make ends meet for their own families, perhaps they fear that they’d end up to where Mang King and Aling Rea are now; and perhaps, all’s well with them, too.

Then my focus drifted to the news feature “Earth Hour: Black Saturday comes one week early”. If only I could have a date before the clock strikes 8:30 tonight for the earth hour, that would be magnificent… And it would be fabulously phenomenal to spend the earth hour with the girl of my dreams. Wishful thinking indeed!

Shrouded by the darkness of my neighborhood, the earth hour passed… into the rest of the night… and the next day…

After attending Sunday mass, I was not able to see Mang King and Aling Rea at the streetcorner where they usually are until 9:00 o’clock in the morning. I thought they may have sold their newspapers fast and that’s a very good thing for them.

Last night, on my way home from my friend’s birthday party, there were several people talking along the street, a nearby house was lighted with an upright tent/canopy fronting it. But I did not mind it.

Early today, I did not see Mang King and Aling Rea selling newspapers. And I wondered. It was Pepe, the buco vendor, who broke the news to me: Mang King already passed away.

I decided to drop by Mang King’s place before going to the office. As I was coming, Aling Rea came to meet me and I hurriedly expressed my condolences and handed to her what I could share. Unable to say a word, she was hiding her sorrow and was obviously tired and weary.

Atop a pedestal overlooking the street where Mang King sold his newspapers daily, Mang King’s coffin was surrounded by wreaths and flower arrangements given by politicians running for office in the upcoming elections. I wondered if they really knew Mang King, who I also did not recognize at first, as he was now clean shaven and clad in barong. I said a little prayer for Mang King, and also for his loved ones.

Then, one of Mang King’s sons approached me, saying “Wala na po yung kaibigan ninyo…” I simply bowed my head in silence and relayed my condolences to him, then to Aling Rea and to the lady gently rocking her baby to sleep among the chairs reserved for guests.

Mang King has gone when the lights were off. There will be no more earth hours for Mang King. The moments and minutes I had with Mang King easily add up to more than an earth hour. And that to me is what really matters for now.

Previous Post
Leave a comment

76 Comments

  1. nakakalungkot naman to kuya… kasabay ng pagdilim ng paligid ang pagpikit ng mata nya. di man nya nasilayan ang muling pagsindi ng mga ilaw, nasa tunay na liwanag na sya ngayon…

    Reply
  2. Ang lungkot naman nito, promise. Naalala ko tuloy si Mang Pogs (short for Pogi) na lagi namin dinadaanan para bumili ng kendi, pansit kanton, etc. Minsan halos isang buwan sila nagsara ng tindahan, syempre naguluhan kami, inakala namin patay na si Aling Ganda (asawa ni Mang Pogs, hindi tunay na pangalan). Nalungkot talaga kami, buti na lang hindi totoo ang chismis.

    Naalala ko din si Kuya Ferdz, yung nagtitinda ng isaw.

    Yung nagtitinda ng calamares na laging nagbibigay ng extra sa akin.

    Yung nagtitinda ng Yakult, yung nagbebenta ng buko.

    The strangers that we know.

    Reply
    • taribong

       /  March 30, 2010

      Ewan ko ba salbe…. Alam mo bang makamundo ang original title ng post na ito at hanggang dun lang sa wishful thinking ang end dapat; tapos nangyari na nga ang pagpanaw ni Mang King. Hayun, kailangang i-update ang post……

      Reply
  3. i always believe that death is not something to be afraid of…however, thinking to their remaining love ones cause me pains… i don’t know, i always have the tendency to put myself on their shoe.. it’s so painful to accept that the one you love already passed away… you wouldn’t see her/him anymore…only memories…haays!

    Reply
    • taribong

       /  March 30, 2010

      Wala na nga po yung bumabati sa akin sa umaga tuwing dumadaan ako sa kanto, “Good morning, Bong!”. Yung fire hydrant na lang ang andon…

      Reply
  4. waaaaaaaaah.
    ang lungkot nito. sobra.
    naawa ako kay mang king.
    pero mas naawa ako sa mga naiwan niya, si aling rea.

    may mga naging close din akong mga tindero. pero sa awa ng diyos hindi pa naman sila kinukuha. nagkikita-kita pa rin naman kami. at kilala pa ako ni ginoong pisbol.

    Reply
    • kaya nga bago mapahagulhol si aling rea ay bumaling na lang ako sa nakahimlay… pinipilit ni aling rea maging matatag, sana lang parating andon ang kanyang mga anak na umalalay rin sa kanya.

      hehehe naalala ko tuloy si manang suki sa session, siya ang nagrarasyon ng diyaryo sa office na pinagtatrabahuhan ko dati. at si manong tsiken na nagrarasyon na parating soy chicken ang binibili ko sa kanya hehehehe kumusta na nga kaya sila?

      Reply
      • hindi ko ata napapansin sila manang suki at manong tsiken na yan. hakhak. ano ba itsura nila at kukumustahin ko sila para sayo… hakhak!

        Reply
  5. Dark Lady

     /  March 30, 2010

    How sad naman ng nangyari..

    Nga pala thanks sa pagdalaw sa blog ko..Friends na tayo binasa mo kasi yung post ko.hehehehe ^_^ dalaw ka ulit ah…

    Reply
    • Oo nga, hanggang ngayon, naalala ko si Mang King tuwing dadaan ako sa kanto…

      Sige po, dalaw ulit ako sa inyo… Salamat po muli.

      Reply
  6. nakakalungkot naman po.. mas matindi pa yan sa brownout o ano pa.. at isa pa po mukhang puro ata malulungkot ang mga topics ng mga blogs natin.. kagagaling ko lang din sa blog ko at tungkol sa suicide.. Di ko man kilala si Mang King pero ramdam ko rin ang nararamdaman ng mga malalapit sa kanya..
    naaalala ko tuloy yung matandang barbero ko noon na pumanaw na rin.. ilang taon ko syang naging barbero at bigla na lang nawala..

    gandang hapon po

    Reply
    • Magandang araw sa iyo, orville. May mga taong nakapaligid sa atin na naging bahagi ng ating buhay, sana maramdaman nila ang ating pagpapahalaga sa kanila habang sila’y nasa piling pa natin. Maraming salamat po.

      Reply
  7. cguro ganun talga ang buhay. kahit nawalan tayo ng isang mabuting kaibgan kailangan natin magpasalamat sa mga bagay na ginawa nya dito sa mundo..

    mang king saludo po kmi s inyo

    Reply
    • Kahit sa mga maliliit na bagay na minsan hindi natin napapansin, may mga taong nakapaligid sa atin na dapat ipagpasalamat, lalo na sa kanilang nakapagpapasaya, nakakatulong o di kaya’y nakakasalamuha lang natin….
      Salamat at hanggang sa muli.

      Reply
  8. kami din nag earth hour…

    dahil sa earth hour na un na appreciate ko bigla ang existence ng buwan sa buhay ko.. hehe…

    ayun… sarap ding maging part ng mga activities na ito, kht sa simpleng paraan lang…😉

    Reply
    • sama-sama, tulong-tulong, mga mumunting bagay ay malaki ang magagawa para sa energy conservation at para na rin sa kalikasan. Salamat sa pakikiisa sa earth hour, yhen!

      Reply
  9. awwww…

    I am so sorry to hear that Mang King passed away… but I know when he did, he took with him the friendship you offered. And I hope wherever he is, he knows that you gave him a really good tribute through this post.

    You really are a good person, tarbs!

    Reply
    • Thanks, kaye. (I hope i could be as good as i can be…) I know you are a good person too!

      The memory of Mang King lives on…
      May we also be able to touch other people’s lives even by our own simple means…

      Reply
  10. Wala akong maibigay na magandang mensahe dahil malungkot ang Earth Hour mo.

    Reply
  11. Sang-ayon ako. Nakalulungkot ngang isipin ang pagpanaw ng mga taong iyong nakasasalamuha.. kausap mo lang ngayon, maya-maya maaaring wala na pala.

    Death is inevitable. It is not the end but a start of a new beginning.

    Pakiwari ko’y buong mundo ay nakidalamhati sa pagpnaw ni Mang King gawa ng Earth Hour. May he rest in peace and may GOD welcome him into HIS Kingdom.🙂

    Salamat sa pagpost. This reminds me to always appreciates every moment and to value the people I interact with.

    To GOD be the glory till eternity!🙂

    Reply
  12. This is the first entry that made me imagine you as a real person. With the descriptions and all. Everything else will be easier from this point on.

    About what you wrote, first, I gave a little smirk when you were talking about having a date with ‘the girl of your dreams’ just before the earth hour. I am not sure if that was romantic, but it made you human.🙂

    Second, I am sorry about Mang King. I am not a very friendly person, I don’t usually say hi to even people I interact with everyday (like in your case, to the newspaper vendor) so it is unlikely that I will have the same situation sometime in the future. Not that I want to experience the same thing. At tama si Mommy, ambait mo pala. Nahiya ako bigla makisalamuha sayo. Haha.

    Reply
    • wow vajarl.. ayos ang comment mong to ah.. natouch ako.. hehe

      Reply
    • Haha nakaka-smirk nga yung part na yun, at dun nga sana sa “making out” magtatapos ang post, kaya lang naganap ang blackout kay Mang King…

      hindi ko rin napapansin si Mang King noon, pero tuwing bili ko nang diyaryo kada Linggo madalas, hayun naging magkaibigan na kami (at pati mga kaibigan niya, nakikipagkaibigan na rin hehehe). Minsan tinatanong ang opinyon ko tungkol sa ilang mga isyu, na pinapatulan ko naman, maski papano ay magkaroon ng paliwanagan, atbp. at hindi matagal na usapan yon kasi nagpapaalam ako agad hehe.

      Reply
      • Iniiwasan kong may magtanong saken ng mga opinyon ko kase medyo madaldal ako pagdating sa opinyon. Marami kase akong hindi sinasabi pag di ako tinanong. Haha.

        Reply
  13. Tatlong karakter sa iyong Earth Hour ang sinasaluduhan ko. Ang mag-asawa at ikaw Bong. Pumagitna sa inyong tatlo ang tunay na simpleng pakikipagkaibigang Pinoy. Mga taong walang relasyon sa buhay ngunit pinahalagahan ang bawat maikling sandali ng bawat araw ng pagkikita.

    Ang karakter mo Bong hanggang ngayon ay dala-dala ko pa rin…ang makihulabilo sa mga simpleng tao. Na madalas ring malungkot sa pagkawala ng mga kaibigan at simpleng tao.

    Nadaanan ko na sa tunay na buhay ang karakter ni Aling Rea…ang mawalan ng mahal sa buhay.

    May karakter din akong katulad ni Mang King…na sa kabila ng kahirapan ng buhay ay nagpapahalaga sa buhay ng mga simpleng tao. At katulad ni Mang King…sana kapag dumating na ang aking Earth Hour(Hour for me to leave the Earth)…may magpapahalaga rin sa aking simpleng buhay…na katulad ng isang Bong.

    Ang ganda ng Taribong ng iyong istorya para sa simpleng Earth Hour.

    Reply
    • May kaibigan (at kapitbahay) din po sina Mang King at Aling Rea na si Mang Popoy, madalas kasama nila sa kanto, kakuwentuhan, kasama sa pag-i-stretch, atbp. Malaking tulong si Mang Popoy kay Aling Rea sa pag-aasikaso sa lamay. Tuwing masisipat ko si Mang Popoy sa may fire hydrant na nakatanaw kina Mang King, at titingin sa aking kinaroroonan, yumuyuko na lang ako, at kung magtatama ang aming tingin, tatango na lang ako at tatango naman din siya, pinipilit pa ring ngumiti pero malungkot rin talaga siya…

      Sa mga nagdaang araw, hindi ko na rin nakikita si Mang Popoy…

      Reply
  14. mtoni

     /  April 3, 2010

    sana alalayan ng mga anak ang kabiyak ni Mang King dahil mas kailangan nya ng kasama at pagkalinga ngaun.

    test lang kuya Tar..

    Reply
    • Opo, andun din naman ang kanilang mga anak. Tanggap na rin po nila, lalo yung bunso, kasi tumatango’t ngumingiti sa akin tuwing magkikita kami…

      Reply
  15. hays, nakakalungkot naman.. gusto ko yung mga ganung usapan sa unang part, simple, karaniwang tao.. totoong usapan..

    though nakakalungkot ang kwento pero ang daming nasasalamin dito..ang daming reflection..

    salamat taribong sa pag share.. nakarelate din ako sa age. ^^ am turning 30 now. naalala ko may nagtanong sakin dati yung presidente ng kumpanya namin,. Bon ilang taon kana, mabilis kong naisagot 26. pero 28 nako that time… hhaha hindi ko alam bat ko din nasabi yun.^^

    anyway, HAPPY EASTER Taribong! salamat din sa pagbisita sa bonistation.

    GBU

    Reply
    • Maraming salamat, bonistation.

      Haha nakalimutan kong magdagdag ng taon sa edad 32, siguro ay nasa subconscious ang pag-iisip bata(?)toinks

      Reply
  16. helu, akoy muling nagbabalik sa iyong blog upang mag comment, alam koy akoy huli na, peru ayus lang diba?! babalik ako para mag basa.. hehehe.. peru baka napalitan muna..🙂

    happy easter, belated!

    Reply
    • Parang huli na nga rin ang reply ko hehehehe pero ayos lang yan, Len.

      Maraming salamat sa pagdalaw. Hanggang sa muli…

      Reply
  17. bigla ko tuloy naalala si mamang nakabiseklata’t nagbebenta ng “mix” at cotton kendi nung nasa elementarya palang ako. hindi ko alam kung me koneksyon ‘tong mga pinagsasabi ko. hahah. basta bigla ko lang naalala dahil kay Mang King. padaan po!😉

    Reply
    • May konek din naman yan hehe. Lahat tayo ay magkaugnayan dahil tayo ay nakatira sa iisang mundo, lumalanghap ng hangin na nasa himpapawid na iniikot-ikot ng easterly monsoon (?), atbp. hehehe

      Maraming salamat sa pagdaan. Hanggang sa muli.

      Reply
      • “lumalanghap ng hangin na nasa himpapawid na iniikot-ikot ng easterly monsoon” – – naks! me trivia pa talaga ah, hahaha.

        siempre, dadaan at daan akung muli!😉

        P.S. Maari ba kitang maging hawsmate-kaibigan?😀

        Reply
  18. lababo

     /  April 8, 2010

    kuya tarbs, ang unang pumasok sa isip ko ay ang mag asawa na palagi kong nadadaanan sa kalye, sa harap ng bahay nila tuwing umaga papasok sa office. Ewan kung nagpapaaraw sila o ano. Sweet, matanda na pareho. Pero pag may araw na wala sila dun at hindi ko nakikita, kinakabahan ako. Siguro minsan bibigyan ko sila ng something. Kahit ano lang.
    Malungkot. Tsk.

    Nakakatawa no, andami nilang “strangers” na araw araw nating nakikita. Tipong alam na nila ang routine natin, even yung brand natin ng yosi, pagkain, etc. Wala, ayun, malungkot.

    Reply
    • Tama ka, mr. lababo. May we also be a blessing to others as they are to us…

      (haha nakakapag-share din ako ng pamasko, atbp. kina Mang King at Aling Rea na kapag malaman ni Aling Tess (tindera ng barbecue, tokneneng atbp sa kanto) ay nanghihingi rin hehe ganon nga siguro talaga… Pero ang sarap ng feeling na maski papano ay may mga taong napapasaya ka…

      Reply
  19. haha, oo bago nga ata si chevybo! hehehe..🙂

    Reply
  20. jason

     /  April 11, 2010

    parang kelan lang magkausap kayo.. ayun yung moment na maitatabi mong alaala. lalo na kapag napagusapan ang pagkawala ni mang king. maipagmamalaki mo o maishashare mo na the night bago sya mawala, isa ka sa mga huling nakausap nya o nakahalubilo. tadhana nga naman o.

    kuya taribong, kala ko about sa pagpatay lang ng ilaw tong post mo. nakakalungkot. nakakakurot sa puso. aw. ayoko magmelancholy. kasi naman.

    nung earth hour nagpatay kami ng ilaw, pero pasaway ako, naglalaptop pa din ako. Pero madilim naman sa bahay. nakatulong naman ako kahit papano diba. kahit naiirita ko sa mga kapitbahay namin na parang wala man lang alam sa earth hour. todo bukas ilaw sila.. ganun talaga, ang mahalaga, nakiisa tama?

    Reply
    • haha pero yung sagot ko nga, mali eh. pero tinanggap niya na totoo yun hehehe

      Isang malaking tsek para sa iyo, jason. Malaking bagay ang pakikiisa sa earth hour, malayo ang mararating ng ating pakikibahagi (maski hindi sumali ang iba). Sama-sama, tulong-tulong. Kaya natin ‘to!!!

      Reply
  21. shea

     /  April 12, 2010

    hmmm….

    naalala ko tuloy si aling tess yung namatay na matanda sa tapat ng bahay namin. Lagi niya ako binabati pag nakikita niya ako. Pero nung nasa kabaong na siya hindi man lang ako nag pay ng respect. (takot kasi ako tumingin sa patay).. pero dahil tapat ng tindahan namin ang bahay nila, lagi akong nag uusal ng prayer. Im happy for her kasi di na sya makakaranas ng hirap. Kasama na niya si God.

    OT: Sa pag-aasawa… ako? natakot na ako mag-asawa sa mga nangyayari sa buhay ko ngayon.. share lang.. hehehe

    padaan taribong…

    Reply
    • taribong

       /  April 13, 2010

      Salamat sa pagsi-share, shea.
      Huwag sigurong madaliin ang pag-aasawa. Marahil ang iyong mga karanasan ay mga paghahanda lamang sa mga darating pang mga pagsubok, pero manalig ka dahil may mga gantimpala kang matatanggap ng higit pa sa iyong inaasahan at labis mong ikatutuwa. Manalig ka lang, kaya mo yan sa patnubay ni Bathala.

      Reply
  22. hahaha. epal ka tlga. nalungkot ako sa post mong to. i felt the pensive emotions rushing.. hayst..

    heniways. condolence sa kanya. bat ganon no? palgeng everyone of us, has something to share bago mamatay ang isang tao, like touch point. or are we just so much meaning on to it, na tipong nako-connect na natin lahat lahat..🙂

    hayst. ikaw kasi.. bat di ka pag nag asawa, ehdi siguro napasaya mo si manong. heheh joke lang. apir!!! masaya ko at muli akong nakabalik sa iyong pahina.. bong bongg tari tari.. hehehe apir!

    Reply
    • taribong

       /  April 13, 2010

      kung epal ngang matatawag ang pakikisalamuha at pakikipagkaibigan sa mga katulad ni Mang King, epal nga siguro ako…
      perhaps all of us are interconnected, and something within us tells that we are. perhaps we really came from one source: the bamboo from which sprang Malakas and Maganda hehehe
      darating din ang takdang panahon, wag lang sana sa puntong ako’y uugod-ugod na hehehe
      Ayos!!!

      Reply
      • huwat? eh di epal na din ako. hehehe. dont get me wrong, i said ur epal kasi naantig ako sa post mo. hayun. paalala pass ur assignment..

        Reply
  23. ang lungkot naman yan, ganyan talaga we don’t know kung kelan ang oras natin it might be on earth day hour or anytime but what is ore important is to share our love to people we meet and treat them with respect and enjoy the fullness of life bestowed upon us.

    Reply
    • taribong

       /  April 14, 2010

      Maraming salamat po. We have to make the most out of our lives, that even beyond our graves, those we left behind would remember us through our good deeds…. and hanggang sa muli.

      Reply
  24. Halu Kuya Bong! Kamustasa ka na?

    Reply
    • taribong

       /  April 14, 2010

      heto, ayos lang naman. May sibuyas na regalo si Jonie na pupunta sa Dammam sa Lunes para magtrabaho bilang head cook hehehe
      Kumusta ka na, Ax (na fresh from Malaysia hehehe)? Asan na po ang pics….

      Reply
  25. Mongneng Taribongbong. Kumustasa ketsap mayo?😀

    Reply
    • G’mornin Vaj!!!
      … plus lettuce, tomatoes and onions on top of sizzling burger patties on large, oven-baked buns… wow!!!

      Reply
  26. jason

     /  April 18, 2010

    Magandang hapon kuya taribong! ako muna tatao dito hahahaha

    tatambling muna ko dito 100x

    Reply
    • wow! talaga? hindi ka nagkakamali sa pagbibilang ng tumblings mo? hehehe

      Reply
      • jason

         /  April 21, 2010

        minsan.. nadodoble kapag pagod. awts..

        hahahahah

        good lak sa mga clients mo hah!

        yung mesa kamusta na!

        Reply
  27. Naramdaman ko ang lungkot sa pagkawala ni Mang King. Di ko man kilala personally si Mang King nakikita ko naman sya sa mga ordinaryong nakakasalamuha ko sa every day life ko dito sa Manila. Sila ang mga stanger-friends kong maituturing.

    May Mang King find peace and happiness sa liwanag ng kabilang buhay.

    Reply
  28. jason

     /  April 20, 2010

    kuya taribong!!!!!!

    Reply
  29. Di nga tar? Kasi baka isa to sa mga fictional kwentoes mo eh.. Pero kung ganun nga nakakalungkot naman yun.. Nung earth hour nag-iisip yata ko ng kamunduhan nun..

    Reply
    • Hala, wala po akong fictional kuwentoes (nagbalik-tanaw ako, wala talaga, galing sa mga tunay na pangyayari lahat naka-camouflage lang ang mga characters at setting para protektahan ang mga taong sangkot…)

      >kamunduhan nga rin naiisip ko sa earth hour (please see reply to salbehe’s comment)

      >>maraming salamat, yin.

      >>>Hanggang sa muli…

      Reply
  30. Aww. kakadaan ko lang dito tas ang lungkot nung post.😐

    Reply
  31. Hi Tar, wala pa bang bagong paskils? Tinamad ka na rin?

    Pasaway kang bata ka, anong pinagsasabi mo na 70k sahod ko eh, boss kita kaya 150k ang sahod mo. 150/weekly yan

    Reply
    • jason

       /  April 24, 2010

      huwaw talaga

      kaw kuya taribong di ka nagsasabi! 150k!!! huwaw

      Reply
  32. Akala mo ganun lang ‘yon. Paparusahan kita.

    Ipaliwanag mo sa kuta ko ang komunismo kung maaari sa Pilipinas ‘yon.
    I-update ko yong topic ko.

    Reply
  1. Favorite Posts All Over the Blogosphere | Vajeegum

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: