Lalo na tungkol sa kanyang mga karanasan.

Makulay.  Samu’t sari.

Nais kong mapakinggan ang mga ito.

.

At ang dala niyang pagbabago.

.

Gusto ko ring mabigyan ng pasalubong kung meron man.

At tiyak meron yan.

.

Dagdag pa riyan ang paanyayang walang-humpay na kainan.

Walang humpay na kainan.

Oo, inulit ko talaga.

.

Sa piling ng mga pagkaing katakam-takam, paano pa kaya niya magagawang makipagkuwentuhan?

Iniisip ko lang…

.

Isang buwang paghahandaan.

Sana lang mapagbigyan.

Sana lang naman.

Sana.

.

Ah basta.

Bahala na.

.

KUNG HEI FAT CHOI!!!!

Ito ang Aking Sagot sa Tanong na:  EB with McRICH, BAKIT??? 

“Anong problema nun?” baling ko sa kanyang ina na kasalukuyang naglalagay ng mga pinggan sa hapag-kainan.

“Hindi binigyan ni Jojo ng pambili ng dagdag na regalo,” sagot ni Gina  habang iniaayos ang mga kutsara’t tinidor sa bawat pinggan.

“Magkano ba hinihingi? Bakit may dagdag pang regalo? Kulang?” makulit kong usisa.

“Sandaan. Kulang pa daw yung ipanreregalo niya.” Tumalikod na si Gina para kumuha ng tubig sa loob ng ref.  May lungkot sa kanyang tinig.

Hindi ako komportable sa asal ng pamangkin ko.  Wala siyang karapatang magdabog lalo na’t nakikita naman nilang magkakapatid ang pagbabanat-buto ng kuya ko sa kanyang trabaho.

Sinundan ko si Gia sa kuwarto.  Nakahiga ito sa kama.  Nakapikit at hindi pa ito nagpapalit ng suot na uniporme. Tinabihan ko siya sa kanyang pagkakahiga.

“Ano bang problema?” tanong ko.

“Iiiih. Tito naman eh.” Pagsasaway ni  Gia sa aking tanong.  Bumaluktot siya’t tumagilid patalikod  sa akin.

“Alam mo, ang pasko ay pagbibigayan ngunit hindi ito tungkol sa halaga ng ibinibigay.  Ang mahalaga ay kung taos-puso ang pagbibigay. Magbibigay ka nga, masakit naman ang loob mo o nakasakit ka pa sa iba.  Mas maigi pa sigurong huwag na lang magbigay kung ganoon.”

Tahimik na nakikinig si Gia.

“Noong bata pa kami, noong panahong mababa pa ang presyo ng gasolina at gasera ang gamit na pang-ilaw sa gabing madilim… kuntento na kami sa pretzels at choco mallows na regalo, maski pare-pareho lang kaming magkaklase ng exchange gifts.”

Nagtawanan kami ni Gia sa huling sinabi ko.

“Kunwari magreregalo ka ng maliit na salamin bilang regalo, maghanap ka na lang ng magandang quotation o gawan mo ng patok na mensahe ang pagbibigyan mo. Pwede mong isulat sa gift wrap na ‘Tuwing pagmamasdan mo ito, makikita mo ang isa sa pinakamagandang tao sa mundo.’ Mas maa-appreciate pa yun.  Kumbaga may personal touch. ”  Nangingiti kong dagdag.

“Hala naman si Tito, pambobola naman iyon. Parang nagsisinungaling pa ako kapag sinulat ko ang ganon.”  Hindi napigil ni Gia ang kanyang pagngiti.

“Tumayo na kayo riyan at kakain na. Bong. Gia.” Tawag ni Gina na nasa bukana na rin pala ng  kuwarto.

Sumunod kami kay Gina at sama-sama naming pinagsaluhan ang naihandang hapunan.

KINAUMAGAHAN, binigyan ko si Gia ng isandaan bago siya pumasok ng paaralan.

“Regalo ko ito sa iyo.  Ikaw na ang bahala kung papano mo gagamitin. Puwede mong ibili ng anumang kailangan o gusto mo para sa sarili mo.  Pwede ring ipambili mo ng panregalo sa nabunot mo.”

“Salamat Tito.”  Kinuha ni Gia ang pera at tumakbo na para pumasok sa eskuwela.

Iginagalang ko kung anuman ang pasya ni Gia sa perang kanyang tinanggap.  Umaasa rin akong may natutunan ang pamangkin ko sa pangyayaring ito: kung hindi man ngayon ay balang-araw sa bawat pagkakataong mababasa niya ang akdang ito.

***                                                         ***                                                         ***

Ang pagbibigay ay hindi tungkol sa pagtutumbas ng halaga ng bawat regalong natanggap.  Kung magkaganon, barter ang magiging kalalabasan nito at hindi pa natin lubusang naintindihan ang diwa ng pasko.  Mula sa payak na pagkapanganak ng Mesiyas sa sabsaban ay umusbong ang kanyang kadakilaan.  At ang kadakilaang iyon ay hindi dahil sa karangyaan o estado ng buhay.

Hindi natin mapapantayan ang pag-aalay ni Hesus ng sariling buhay sa sangkatauhan.  Pinagtagumpayan niya ang kamatayan sa kanyang muling pagkabuhay.  Hindi man natin lubos na maarok o matanto o maunawaan ang kabigha-bighaning himalang ito, marahil ay sapat nang malaman nating tayo’y Kanyang iniligtas.

Katulad ng kaning ating pinagsasaluhan, nabusog man tayo’y bihira man nating maisip ang hirap at pawis ng mga magsasaka sa pagtatanim, pag-aalaga, pag-aani, pagbibilad at pagkikiskis.

Hindi na rin natin iniintindi ang tagal ng panahon at prosesong pinagdaraanan ng gasolina upang magamit natin sa iba’t ibang paraan para sa pagtataguyod ng ating buhay.

Hindi na natin kailangang ungkatin pa ang nakaraan ng isang tao… Sapat ng tayo’y naririto’t nagpapatuloy sa pagharap sa mga pagsubok ng buhay at nagsisikap para sa isang magandang bukas.  At yun ang mahalaga.

Nawa’y mapagliyab natin ang gasolina sa bawat isa: ang pag-asa, ang pagmamahalan, ang pag-ibig.

***                                    ***                               ***

Para sa 1TB Portable Hard Drive bilang pakikiisa sa pagdiriwang ng The Gasoline Dude’s 4th Blogversary!

At para sa lahat ng dumaan, dumalaw, nagbasa at naging bahagi  ng munting pitak na ito sa blogosperyo, maraming, maraming, maraming salamat at masaganang bagong taon para sa ating lahat! Mabuhay!!!

Mahal kong Cora,

Kumusta ka na? Sana ay parati kang nasa mabuting kalagayan. Maayos naman ako dito maski papano.

Ipagpaumanhin mo na ngayon lang ako nagkaroon ng lakas ng loob na sumulat pagkaraan ng halos isang taon.  Sana ay humupa na ang iyong galit at hinanakit sa akin.

Hindi na ako magpapaliwanag.  Mas lalo lamang lalalim ang mga sugat na marahil ngayo’y naghilom na.

Mabagal talaga ang takbo ng katarungan dito sa atin.  Gayunpaman, nagpapasalamat pa rin ako na madidinig ang aking panig sa takdang panahon, hindi katulad ng kay Hesus na dinakip at pinarusahan kaagad na hindi man lang binigyan ng pagkakataong ipagtanggol ang sarili.

Narinig ko lang yung kuwento kay Hesus. Iba’t ibang relihiyon kasi dito.  Si Omar, limang beses magdasal kada araw; hindi ko kaya yon.  Si Iking, hindi naniniwala sa Diyos.  Anu’t ano pa man, natututo kaming igalang ang kanya-kanyang pananaw sa buhay.

Dalawampu kaming nagsisiksikan sa loob ng masikip, mainit at amoy-pawis na silid na de-rehas.   Kami nga’y naging mapagtimpi at mapang-unawa sa ugali, kaisipan at damdamin ng ibang tao. Mas lalong magiging masaklap ang aming kalagayan kung hindi kami magbibigayan.

Ngayon ko lang napapahalagahan ang pagiging malaya.  Bilanggo nga ako ngunit hindi ang aking diwa.  Taglay ko ang kamalayang malaya.

Sa pagkakasadlak ko dito, nakakapagmuni-muni ako at pilit na binubuo ang aking pagkatao. Magsisikap akong ipasa ang pagsusulit na magtatakda sa antas ng aking kakayahan para makatungtong sa kolehiyo.  Balang-araw matutupad rin  ang ating mga pangarap at maipagpapatuloy natin ang masayang nakaraan…

Ngunit aminado akong maraming maaaring mangyari dahil sa ating pagkakalayo.  Kung darating ang pagkakataon, hindi kita pipigilang magmahal sa iba.  Karapatan mo ang maging maligaya.  At magiging masaya ako na ikaw ay magiging masaya.

Sa ngayon, hayaan mo muna akong manatiling bihag ng iyong pag-ibig.

Umaasa at labis na nagmamahal.

Jake

P.S. Ibon man may layang lumipad (Kailan kayang ang ibon ko’y sa iyong pugad muling mapadpad)…

Published on: Jun 12, 2010 @15:39

*Repost para sa pagdiriwang ng ika-anim na taon ng pagsusulat ni Gillboard sa blogosperyo.

“Ang tagal-tagal mo. Bilisan mong ihain ang dala mo. Maligo ka na rin,” bulyaw ni Dante.

Pinipigil ni Miriam ang poot sa asawang tatlong taon nang walang trabaho.  Kinamumuhian niya ang marahas na pakikipagtalik, lalo na kung sinasakal siya hanggang sa malapit na siyang mawalan ng ulirat.

Ibinuhos ni Miriam ang mga pakete ng  durog na paminta at arsenic sa dalang pansit.  Nilagyan din niya ito ng kalamansing may hiwa sa gitna saka niya inihain sa asawa.

“Magpapahangin lang ako,” sabi ni Miriam.

Mabilis ang mga hakbang ni Miriam palabas ng bahay.

Kakaiba ang siphayo ng hangin maski na galing sa mga tambutso ng mga humaharurot na sasakyan.

Published on: Apr 5, 2011 @ 16:46

*Repost para sa pagdiriwang ng ika-anim na taon ng pagsusulat ni Gillboard sa blogosperyo.

Ako ang pasimuno sa galak ngunit naglalaho sa halakhak.

Taglay mo ako sa bawat guhit ng iyong timbang.

Nasa piling ako ng gabi ngunit wala sa karimlan.

Wala ako sa araw pero sa liwanag ako ay matutunghayan.

Doble man ako sa galing, salat ako sa husay

Ako ay nasa hugis at hubog ngunit wala sa anyo at kulay.

Wala ako sa dulo o umpisa; pero sa gitna ako ay nangunguna.

Ako’y nasa gawa. Wala sa isip at sa salita.

Ang sagot, alam mo na ba?

Published on: May 24, 2011@ 12:24

*Repost para sa pagdiriwang ng ika-anim na taon ng pagsusulat ni Gillboard sa blogosperyo.

While I was at the milk rack, my beautiful next door neighbor saw me and said, “Oh, Kuya! Ikaw pala. Masarap ‘to, ilalagay sa Graham crackers tapos papalamigin sa ref…” The television advertisement was playing in my mind as she held a can of Nestle cream.

I nodded and smiled at her, and courteously excused myself. She smiled back and went on with her cheerful shopping. She might have already nicknamed me Interruptus for the several times that she had broken her intimate embraces with her boyfriend while at the terrace when I arrived late at night and passed by them.

When I got to the apartment, I was behind my second door neighbor who yelled to her boyfriend “Hello sweetheart” as she entered their unit. I passed by the third door where the lady I saw at the supermarket resides, her boardmates who are also a couple are having their dinner.

When I reached my pad, I opened the door and called out, “Honey, I’m home!” Just like in the movies…

After I put the sandwich spread and condensed milk in the refrigerator, I hurriedly jumped to bed, kicking my shoes off and snuggled under the sheets…

In a modulated voice, I ordered “House, aircon ON. 16 degrees Celsius. 5 hours.”

Published on: Sep. 15, 2011@ 22:06

*Repost para sa pagdiriwang ng ika-anim na taon ng pagsusulat ni Gillboard sa blogosperyo.

“Kaya ko ‘to.  Steady ka lang,” bulong ni Mike matapos ang malalim na buntunghininga.

“Putangina! Paano kita matutulungan kung hindi ka magsasalita?”

“Di mo rin maiintindihan.”

Tiim-bagang sinuntok ni Mike ang kanilang kinauupuan. Nabiyak ito’t bumagsak silang dalawa.

Nangingiti si Claire; hindi niya itinuloy ang akmang pagtayo nang makitang nasalampak pa rin si Mike.

“Oo, puta’ng ina ‘ko! Sa pagpuputa niya ako napalaki. Maysakit siya ngayon, cervical cancer, Stage III…

“… At nagputa rin ako… sa boss, para makuha ang promotion last year…

“… Last week, nag-resign si Ma’am Andrea. Akala ko, dahil sa diabetes. Yun pala, komplikasyon dahil HIV+….

“…Kanina ko lang nalaman… Natatakot ako, Claire….”

Napahagulhol si Mike.  Niyakap niya si Claire.

Hindi napigilan ni Claire ang sarili na umiyak.

Hindi niya alam kung paano mapapatahan si Mike.

Hindi niya alam kung paano papatahanin ang sarili.

Published on: July 15, 2011 @16:22

*Repost para sa pagdiriwang ng ika-anim na taon ng pagsusulat ni Gillboard sa blogosperyo.

thirst           river          bath

sex           union           labor

count          prize          share

travel           castle           stay

pox             duos             tabs

Kabilang si Lio sa lumalaking bahagdan ng ating populasyon na gustong mag-abroad.  Umaasang mahahanap ang magandang kapalaran sa ibang bansa kung saan mas mataas ang pasahod, kung saan mas malaki ang kita, kung saan maaaring matamasa ang mga hinahangad para sa pamilya.

Hindi na nga siguro mapipigilan pa ang patuloy na migration ng manggagawang Pilipino. May aalis, may babalik at mayroong aalis muli.  Ang masaklap, dumarami ang OFWs na pumipirmi sa ibang bansa at bumabalik na lang sa Pilipinas kung retirado na sila.  Idagdag pa rito ang mga nagbubunying OFW na maaaring magkamit ng permanent residency sa Hongkong alinsunod sa desisyon ng Mataas na Hukuman doon. Sa wakas, kinilala at pinagtibay ang karapatan ng ating kababayang manggagawa sa banyagang lupain!

Isang mapait na katotohanan ang paglikas ng ating kababayan upang magtrabaho sa ibang bansa.  Ang mga utak at mga kamay na dapat bumubuo sa ating pagkabansa ay unang pinakikinabangan ng mga banyaga at ang karagdagan o mas maliit na bahagi sa kapakinabangang iyon ang siyang naibabalik sa Pilipinas o kaya’y tinatangkilik sa pagpapaandar ng ekonomiya ng bansa. At dahil kinikilala ang kanilang kontribusyon sa ating bansa, ang OFW ay bayani sa makabagong panahon.

Marami ang kumakapit at kakapit sa pag-asang hatid ng kinang ng salapi ng lupang banyaga, anumang hirap ang kailangang tiisin, maski na kailanganing ipagbili ang ilang natatanging ari-arian, maski na mapapalayo sa pamilya at mga mahal sa buhay, maski na hindi palarin sa unang pagkakataon dahil sa panloloko ng mga mandaraya at mapagsamantala.  Magpapatuloy ito… hanggang nanatiling bulag ang pamahalaan at ipinagpipilitan ang hungkag na estadistikang kayang mabuhay sa halagang P265.00 kada araw ang isang pamilyang binubuo ng limang katao, hanggang nananatiling basag ang tinig ng mga lokal na manggagawa, hanggang patuloy na binabarat at nababarat ang ani ng mga mangingisda at magsasaka, habang patuloy na hinihigpitan ang sinturon ng mga mangangalakal at kapitalista, hanggang hindi nagkakaroon ng pagbabago sa kalakarang ito.

Ito ang reyalidad na kailangang harapin sa ngayon: ang diaspora ng manggagawang Pilipino.  Paano na ang Pilipinas?

Parehong nars ang pinsan kong si Lorelia at ang kanyang asawang si Sherwin. Nagtrabaho sila sa UK ng ilang taon, nagkaroon ng anak, nakapagpatayo ng bahay sa probinsiya, nagbakasyon ng ilang linggo sa Pilipinas bago lumipat ng pagtatrabahuan sa Canada kung saan sila nakatira ngayon.  Bihirang may tumira sa itinayo nilang bahay sa probinsya bagamat paminsan-minsan ay dumadalaw doon ang Tita Lorraine kasama ang katulong upang maglinis at magtanggal ng agiw at alikabok.

Si Roselee ay nasa United Kingdom pa rin. Sumunod na rin ang aming kaklase at kaibigang si Cheryl. Sa Inglatera nila natagpuan ang kanilang pag-ibig, sa mga kababayang Pinoy din at ngayon nga’y sa Europa nila binubuo at tinutupad ang mga pangarap.

Lumihis ng karera si Julio, ang masipag at mabait kong katrabaho dati.  Isa’t kalahating taon na siyang nagluluto sa Saudi Arabia at tatlong beses na siyang tinanghal na Employee of the Month sa kanilang restaurant.  Na-miss ko tuloy ang mga niluluto niyang iba’t ibang putahe tuwing may handaan lalo na kung pista sa Tondo.  Ang kawalan sa kulinarya ng Pritil ay karagdaragan sa kulinarya ng Dammam.

Pabalik-balik si Manuel sa Angola upang manggamot sa mga manggagawang maysakit sa isang malaking construction firm sa Soyo.  Salamat na lang at sina Jake, Gerald at Xati ay nananatiling doktor dito sa Pilipinas, hindi nga lang sa bayan namin…

Si James ay electrical engineer sa Japan.  Sa pagbabanat-buto (at pagbabatak-utak?) niya roon ay naitaguyod niya ang pag-aaral ng kanyang mga kapatid, na ngayon ay mga propesyonal na rin:  isang abogado, isang inhinyero at dalawang nars.  Mataas ang paggalang at paghanga ni Martinelli sa kanyang Kuya James.  Ipinagyayabang kong sasabihing kaklase ko sa high school si James at saludo ako sa kanya!

Si Alex ay nasa Singapore.  Si Roanne ay nasa Macau.  Si Liza ay nasa Dubai. Mula Honduras ay nakabalik na sa Germany si Ymay ngunit sa isang linggo ay pupunta na sila sa Bali, Indonesia kasama ang kanyang amo/katulong na madedestino roon.

Si Agbayani ay nasa Vancouver. Si Dexter ay nasa Saudi.  Si Jhic ay nasa Hongkong.  Si Claire ay nasa Shanghai. Si Posse ay nawawala, nasa Alemanya pa kaya siya?

Silang lahat ay mga OFW at magiliw kong masasabi na ako ay may mga kamag-anak, kaklase, kaibigan, katrabaho, kainuman, kabarkada at kakampi na mga bayani!

Ngunit nararamdaman kaya nila ang pagiging bayani sa banyagang lupain?  Napagtatanto ba ng mga OFW ang pagiging “heroes in strange lands”? Hindi ba’t tuwing uuwi ang isang OFW, dinudumog siya ng tao: mga kamag-anak, kaibigan, kakilala.  Naroong may mangungumusta, mag-uusisa kung ano ang dala, kung ano ang napala sa pag-aabroad at kung may pasalubong ba.  Yun nga ba ang matatawag na hero’s welcome?!?

Kung ang ating think tank at skilled workforce ay nasa iba’t ibang lupain sa labas ng Pilipinas, paano na?  May uuwian pa ba ang OFW na Pilipinas?  Magiging bayani pa ba ang OFW sa nawawalang Pilipinas?

Hindi lingid sa atin ang kuwento ng ating mga sinaunang bayani, na sa pamimilit ni Paciano, nangibang-bansa si Jose Rizal upang mag-aral at magpakadalubhasa.  Namulat ang kamalayan ni Rizal sa iba’t ibang bansang kanyang napuntahan; at bumalik siya upang ihatid ang pagbabago, upang mapalaya ang Pilipinas sa paninikil ng mga mapang-aping Kastilang nasa poder.  Sa pagsali ni Rizal sa La Liga Filipina, isinulong nila ang pantay na pagtingin ng pamahalaang Kastila sa lahat ng mamamayan, may dugong Kastila man o wala.  Ngunit higit pa roon ang inihatid ng kanyang sinulat na Noli Me Tangere at El Filibusterismo, ginising niya ang natutulog na damdamin ng naaapi at inaalipustang indio kung kaya sumiklab ang himagsikan upang makamit ang inaasam na paglaya.

Hindi nalalayo sa himagsikang iyon ang dapat maganap sa ating lipunan sa kasalukuyan: ang himagsikan para sa pagbabago.  Malaking hamon para sa OFW na tumugon sa panaghoy ng naghihingalong Pilipinas.  Hindi kaya abuso nang maituturing ang paghingi ng dagdag na biyaya o tulong sa kanila bilang mga bayani?

Hindi man hayag, marami rin sa ating mga kababayan ang tumugon sa panawagang ito.  Si Manuel V. Pangilinan ay isa sa mga natatanging halimbawa rito.  Hindi siya tumigil sa pagsisilbi sa Singapore at Hongkong bilang executive doon.  Bagkus, umuwi siya sa Pilipinas upang itaguyod ang ating ekonomiya sa paraang alam niya. Ngayon, siya ay kinikilala sa maayos at matatag na pamamahala at pagpapatakbo ng iba’t-ibang negosyo sa bansa.

Ang mga nagwaging Ramon Magsaysay awardees na sina Christopher at Ma. Victoria Bernido na nagpakadalubhasa sa ibayong-dagat ngunit tinalikuran ang trabaho roon upang bumalik sa Pilipinas at magtatag ng sariling paaralan.  Bagamat hirap, isinulong nila ang pagtulong sa paglaganap ng edukasyon sa kanilang bayan sa Jagna, Bohol.

Mga ilang taon ding nagtrabaho si Rico sa Nigeria bilang electronics and communications engineer doon kung saan nagsikap siyang matupad ang kanyang mga pangarap.  Napatayuan niya ng bahay ang kanyang ina, pinapag-aral niya ang kanyang mga pamangkin, tinutulungan niya ang kanyang dalawang kapatid sa kanilang mga gastusin, dagdag na rin dito ang mga hingi at utang na hindi binabayaran ng mga kamag-anakan.  Ngunit nagbago ang lahat ng dinapuan si Rico ng karamdaman.  Nagamot siya sa ibang bansa, ngunit nangulila siya sa pag-aaruga ng mga taong totoong nagmamahal sa kanya kung kaya bumalik siya sa Pilipinas. Handa na siyang mag-retire ngunit kinumbinsi siya ng dating kompanya para bumalik sa trabaho at ibahagi ang kanyang kaalaman at kakayahan.  Ang pinakamainam, sa kanyang pagbalik sa Pilipinas, natagpuan niya ang babaeng pinakamamahal; kaya naman, masigla silang nagtatrabaho at naglilingkod para sa ating bansa.

Hindi ko sinasabing sina MVP, ang mag-asawang Bernido at si Rico lamang ang tunay na bayani. Ang sinasabi ko lamang ay lamang sa pagkabayani ang direktang tumutugon sa pagbabahagi sa ating pagkabansa.  Huwag rin nating kalimutan o isantabi o ipagwalang-bahala ang mga sari-saring ambag sa ating pagkabansa— ni Herbert bilang naval aviator, ni Jaime bilang city fire marshal, ni Jason bilang IT staff, nina Al Romuald, Larry at Journalisa bilang mga guro at dakilang tagapaghubog ng mga murang isipan, nina Jerome, Arnie at Michelle bilang mga auditor at accountants, ni Karen bilang ghostwriter, ni Kristina bilang statistician, ni Stephen bilang medical representative, nina Jewel, Renante, Emil at Mavic bilang mga manananggol at tagapagtaguyod ng katarungan, ni Jeoffrey bilang environmentalist at mangangalakal ng bote at diyaryo, ni Max bilang rice trader, nina Leonard at Lyndahl bilang mga inhinyero,  at ang marami pang mga manggagawang matibay ang sikmura at may matibay na dibdib na naiiwan at nananatili sa ating bansa upang sagupain ang mga suliranin sa ating lipunan sa araw-araw.

Ang hinahangad ko lang naman, sa pagbabalik ng OFW, maliban at higit pa sa pasalubong (na sana ako ay maambonan!), ay ang dala niyang pagbabago. Para sa pag-unlad at pagsulong ng bansa!

*           *            *

Ang post na ito “Pagbabalik… Pagbabago… Pagsulong!” ay inilahok sa Pinoy Expats/OFW Blog Awards 2011 na may temang ““Ako’y Magbabalik, Hatid Ko’y Pagbabago.” (I Will Return, I Will Bring Change.)” at tinanggap bilang “Official PEBA 2011 Nominee No. 16 for OFW Supporters Division” ng http://www.pinoyblogawards.com/.  Ang mambabasa ay inaanyayahang suportahan ang tampok na akda: maaaring mag-iwan ng puna o komento sa ibaba at bumisita lamang sa http://www.pinoyblogawards.com/ para bumoto– nasa kanang bahagi ang botohan, markahan ang parisukat sa tabi ng “16. Ang Alingawngaw ng Taribong, Makati“, pindutin ang “submit vote” at kumpirmahin ang iyong pagboto. Hanggang sa  ika-5 ng Disyembre 2011 lamang po ang botohan. Maraming salamat.  :D